O jee, Ferrée in de WW

Het is wellicht een wat ouderwetse eigenschap; eerlijkheid. Als ik bezig ben met het opstellen van een sollicitatiebrief raak ik weleens in gewetensnood. In hoeverre moet ik eerlijk zijn over mijn ervaring en kwaliteiten? En ook niet onbelangrijk: hoe prijs ik mijzelf aan? Met dat aanprijzen heb ik geen enkele moeite als het om banen gaat op mijn ‘niveau’, maar het wordt lastiger als ik op laaggeschoold of ongeschoold werk solliciteer. Er is vaak sprake van functies waarin ik geen enkele ervaring heb, of alleen nog uit de tijd dat ik studeerde en losvaste uitzendbaantjes had, diep in de vorige eeuw. Soms fantaseer ik er gewoon maar lekker op los. Zo schreef ik bijvoorbeeld: ‘De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik geen recente ervaring heb met office management pur sang en ik niet beschik over een mbo diploma in die richting. In een ver verleden ben ik directiesecretaresse geweest van een auto importeur. Daar heb ik goed leren koffie rondbrengen, enveloppen dichtplakken en bri...

Dagelijks worden mij via de mail allerlei vacatures voorgeschoteld. Eén van de ‘feeds’ waarop ik geabonneerd ben, is van ‘Culturele Vacatures’. Als ik dan toch op laaggeschoolde functies als medewerker verhuur en administratieve kracht solliciteer, dan wil ik liever werken in een culturele organisatie dan in een commerciële. In januari zag ik de vacature voor verspreider van Flyerman staan. Een Flyerman scheurt in een hip elektrisch karretje door de stad om in bioscopen, cafés, theaters en andere cultureel-maatschappelijke instellingen wekelijks verse posters op te hangen en frisse flyers neer te leggen. Daarmee wordt dan het aanbod van weer andere cultureel- en maatschappelijk ingestelde organisaties gepromoot. Promoten van cultuur in de breedste zin onderschrijf ik van harte, dus dat meldde ik in mijn sollicitatie. Ik zag mij daarbij ook al rondscheuren in zo’n karretje, gezellig ouwenelen met de diverse uitbaters, ondertussen flyers en posters vervangend. Toch viel ik zowat va...

Omdat ik nu drie jaar in de ww zit, en aan het einde van het jaar traditiegetrouw allerlei ‘lijstjes’ het daglicht zien, leek me het wel een goed idee om een lijstje te maken van mijn sollicitatieactiviteiten over 2017 en dat te sturen naar de CVB voorzitter van Inholland, Jet de Ranitz. Inholland betaalt mijn ww en straks mijn verlengde ww, dus ze mag best weten wat ik zoal uitgespookt heb om weer aan de bak te komen. Mijn verplichting (waar ik helemaal geen moeite mee heb) is om minimaal 4x per maand te solliciteren, of een andere op werk gerichte activiteit te ontplooien. Waarvan minimaal één keer op ongeschoold niveau. Dat zijn dan minimaal 44 sollicitaties per jaar. De getalletjes die ik in mijn overzicht mailde waren 77, 40, 3, 2, 2.  Dit was respectievelijk voor 77 sollicitaties, zo'n  40 % meer dan minimaal vereist, 3 x Vinna’s conclusie dat ik  niet voldaan heb aan mijn sollicitatieverplichting, waarvan 2 x   expliciet is aangegeven dat dit een  r...

Na drie jaar en twee maanden komt er binnenkort een einde aan mijn ww periode. Aangezien ik 36 jaar in het onderwijs heb gewerkt, kan ik straks een beroep doen op de bovenwettelijke ww uitkering. Vroeger heette dat wachtgeld. Ik realiseer me dat ik in een riante situatie zit, want ik kom immers niet in de bijstand. Er moet er wel bij gezegd dat ik, wat in vele bedrijfstakken gebruikelijk is bij een gedwongen ontslag, geen ontslagvergoeding, gouden handdruk of iets dergelijks heb mogen toucheren. In 'ruil' daarvoor krijg ik dus een verlengde ww, die betaald wordt door mijn ex werkgever. Ondertussen solliciteer ik nog steeds gemiddeld 7 keer per maand.  In de media wordt juichend geschreven over het positieve economische klimaat en het overweldigend aanbod aan banen als gevolg daarvan. Ik ben blij dat er voor velen kennelijk weer perspectief is! Via mijn mail stromen dagelijks verse vacatures binnen; een ware tsunami aan banen! Ook op linkedin zie ik vaak berichten van mijn 50...

Inmiddels weet de lezer dat Vinna (door mij aangeduid als waakhond) een bedrijf is dat organisaties die eigen risico drager zijn voor de WW, bijstaat om op deze uitkeringen geld te besparen. Dat doen ze door alle potentiële misbruikers (alle ex werknemers met een uitkering dus) uitvoerig te besnuffelen in de hoop ze te betrappen op verwijtbaar gedrag, zodat ze een reden menen te hebben om korting op de uitkering te eisen bij de uitkerende instantie. Op de site van Vinna en in hun twitterfeed (zie hieronder) stellen ze de wereld juichend in kennis van hun acties en overwinningen waarmee zij hun eigen risicodragende cliënten steevast beschermen tegen 'profiterende en malverserende' ex-werknemers. Bij Vinna werken onder meer juristen. Zo’n jurist heb ik een keer meegemaakt tijdens een hoorzitting in het verre Groningen, ten kantore van het UWV. Ik was daar voor de morele steun aan een oud collega die door Vinna verwijtbaar geacht werd. Vinna’s doel is natuurlijk om gelijk ...

Mijn tweede coach gaf mij de ‘tip’ om in mijn sollicitatiebrieven te vermelden dat het door de overheid voor potentiële werkgevers financieel aantrekkelijk is gemaakt om mij, als 56 plusser (in werkelijkheid 61+) in dienst te nemen. De belangrijkste ‘stimuleringsmaatregel’ is de zogenaamde mobiliteitsbonus, waarbij een werkgever maximaal 3 jaar een bonus krijgt van 7000 euro per jaar als er een werkloze 56 plusser in dienst wordt genomen. Verder zijn er werkgeversvoordelen op het gebied van premiekorting (minder premie voor WIA en WW) en de no-risk polis, waarbij als de werknemer ziek wordt, het financieel risico bij het UWV komt te liggen, en niet bij de werkgever.  Want ja, de hardnekkige misvatting is dat 56+ers zo vaak ziek zijn. Aangezien ik liever concurreer op kwaliteit dan op prijs heb ik de tip niet opgevolgd. Het is waarschijnlijk goed bedoeld vanuit overheidswege, maar het heeft ook iets van verdringing op de arbeidsmarkt. Ik heb er 36 werkzame jaren opzitten. Dat had...

Inholland heeft, door mij te ontslaan, de ‘inspanningsverplichting’ om mij te ondersteunen bij het re-integreren.  Niet dat ik daar zelf niks aan doe, maar mijn inspanningen hebben tot nu toe nog niet tot het voor Inholland gewenste resultaat geleid. Dus behalve dat de knip wordt geopend om waakhond Vinna op mij af te sturen, wordt er ondersteund door ruimhartig geld uit te gegeven aan coachingstrajecten. Over het eerste traject, met als doel mij te helpen bij het breed solliciteren, schreef ik: Inholland heeft niet veel gehad aan mijn traject met NextJob want helaas heb ik nog geen werk. Jullie zien kennelijk mijn tekortkomingen en deficiënties, en daar ben ik blij om. Ik zou wel graag weten wat deze dan zijn, zodat ik daarvan ook weer kan leren. Tja, leven lang leren, heerlijk! Gelukkig is Inholland zo gul om mij opnieuw een traject aan te bieden, omdat zij meende dat ik hulp nodig had bij het vinden van ongeschoolde vacatures. Iets wat ik kennelijk nog niet kan. Het gol...